اسکیجورینگ، ورزشی که به «بنهور بر روی برف» معروف است، حالا در انتظار فرصت حضور در المپیک زمستانی است.
به گزارش پایگاه خبری ورزشهای زمستانی (wintersportsnews)، در اسکیجورینگ، اسکیبازان با طناب به سوارکاران متصل شده و با سرعتی نزدیک به ۶۴ کیلومتر در ساعت از موانع میپرند و حلقهها را میگیرند. این ورزش برای اولینبار در المپیک ۱۹۲۴ به عنوان رشته نمایشی معرفی شد و ریشههای آن به هزاران سال پیش در لاپلند بازمیگردد، جایی که ابتدا گوزنها، سپس اسبها و سگها برای مسابقه استفاده میشدند.
خانه معنوی اسکیجورینگ در سنت موریتز سوئیس است، اما در آمریکا نیز تفاوت عمدهای وجود دارد؛ سوارکار و اسکیباز معمولاً برای اولین بار در خط شروع یکدیگر را میبینند و همین باعث افزایش هیجان مسابقه میشود. مگان اسمیت، ورزشکار حرفهای این رشته، میگوید: «این ورزش برای افراد معمولی نیست، واقعاً دیوانهکننده است. اسبها پرانرژیاند و اسکیبازان گاهی در طناب گیر میکنند.»
جو مسابقه و ارتباط با تماشاگران، بخشی از جذابیت اسکیجورینگ است. جوایز نیز متنوع هستند؛ از پول نقد تا اسب یا زین سفارشی. لورن ژیمانسکوا، رئیس اسکیجورینگ آمریکا، میگوید: «این ورزش تنها رقابت نیست، بلکه فرهنگ و همبستگی جامعه است. همه در سفرها و مسابقات به هم کمک میکنند؛ این روح واقعی غرب وحشی است.»
در یک دهه اخیر، اسکیجورینگ در آمریکا رشد چشمگیری داشته و در حال حاضر ۳۱ مسابقه در فصل زمستان برگزار میشود. رؤیای حضور این رشته در المپیک دوباره در افق است و ورزشکاران امیدوارند که روزی بتوانند در مراسم افتتاحیه المپیک نیز شرکت کنند.
اسکیجورینگ، ورزشی که ترکیبی از سرعت، هیجان و همکاری است، نشان میدهد که ورزشهای زمستانی میتوانند چقدر خلاقانه و غیرقابلپیشبینی باشند. وقتی اسب و اسکیباز با هم حرکت میکنند، مخاطب نهتنها شاهد رقابت است، بلکه داستانی از شجاعت، مهارت و دوستی را هم دنبال میکند.