آخرین بار که مدالهای المپیک واقعاً از طلای خالص ساخته شدند، به بیش از یک قرن پیش بازمیگردد. از آن زمان تاکنون، مدالهای طلا تنها روکشی از طلا دارند و بدنه اصلی آنها از نقره ساخته میشود. با این حال، مدالهای المپیک زمستانی ۲۰۲۶ میلان لقب گرانترین و در عین حال جنجالیترین مدالهای تاریخ را به خود اختصاص دادهاند.
به گزارش پایگاه خبری ورزشهای زمستانی (wintersportsnews)، طبق استانداردهای تعیینشده از سوی کمیته بینالمللی المپیک، مدال طلا باید حداقل از ۵۰۰ گرم نقره با عیار ۹۲.۵ درصد ساخته شود و تنها حدود ۶ گرم طلای خالص بهصورت روکش روی آن قرار میگیرد. آخرین بار در المپیک تابستانی ۱۹۱۲ استکهلم بود که مدالها از طلای ناب تولید شدند.
با افزایش قیمت جهانی فلزات گرانبها در سال ۲۰۲۶، ارزش ذاتی این مدالها به شکل قابلتوجهی افزایش یافته است. با عبور قیمت طلا از مرز ۵۰۰۰ دلار برای هر اونس، ارزش فلز خام یک مدال طلای المپیک میلان به حدود ۲۵۰۰ دلار رسیده است؛ رقمی که نسبت به دورههای گذشته رشد چشمگیری نشان میدهد.
با این حال، ارزش واقعی مدالهای المپیک تنها به وزن طلا و نقره آنها محدود نمیشود. در بازار کلکسیونرها، قیمت یک مدال طلا میتواند بین ۵۰ تا ۸۰ هزار دلار باشد و بسته به نام قهرمان، حتی به ارقام میلیوندلاری برسد. برای مثال، یکی از مدالهای جسی اونز در سال ۲۰۱۳ با رقمی بیش از ۱.۴ میلیون دلار فروخته شد.
در کنار بحث ارزش مالی، مدالهای میلان ۲۰۲۶ با حاشیههایی درباره کیفیت ساخت نیز همراه بودهاند. برخی ورزشکاران اعلام کردند اتصال مدال به روبان بهدرستی انجام نشده و در مواردی هنگام شادی پس از مسابقه جدا شده است. مسئولان موسسه Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato (IPZS) که مسئول تولید مدالها بوده، اعلام کردهاند این محصولات با استفاده از مواد بازیافتی و با رویکرد پایداری محیطزیستی ساخته شدهاند.
این نخستین بار نیست که مدالهای المپیک با انتقاد مواجه میشوند. در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس نیز برخی ورزشکاران از تغییر رنگ و کیفیت سطح مدالها گلایه داشتند.
با وجود تمامی این حواشی، مدالهای المپیک همچنان نماد سالها تلاش، تمرین و فداکاری ورزشکاران در بزرگترین رویداد ورزشهای زمستانی و تابستانی جهان هستند؛ حتی اگر سهم طلای خالص آنها تنها چند گرم باشد.